Πάλι απ'την αρχή..

Ήθελα να γράψω "φτου! κι απ'την αρχή" αλλά δεν είναι και τόσο λογοτεχνικό αυτό το φτου! Κρίμα, όμως, γιατί είναι ένα ωραίο επιφώνημα με διάφορες ερμηνείες:
1) Φτούσου ακαμάτη που ξέρεις μόνο να πίνεις ξύδια με τα λεφτάκια του μπαμπά..
2) Φτου ρε π..... μου, ξέχασα να βάλω βενζίνη κι έχω ξεμείνει κάπου ανάμεσα στο πουθενά με τη κωλοπετινίτσα..
3) - Μάκη μου, έχεις προφυλακτικό ε?
- Φτούσου, ρε γαμώτο :-(
4) Δ/ντής : Το ξέρω πως είναι Παρασκευή μεσημέρι αλλά πρέπει να κάτσεις να κάνεις εκείνη τη λίστα που λέγαμε...
Εσύ : Φτου!!!!!!!!!!
5) Κι εκεί που πίστευες πως έχεις ξεπεράσει τον πρώην σου σκάει μύτη με τη νέα δίμετρη ξανθιά κατάκτησή του.. Φτου κι απ'την αρχή...
Άντε να σβήσεις εικόνες, φωνές, χάδια, μυρωδιές ε?
Πάλι απ'την αρχή, λοιπόν, αφού έπεσα και μετά σηκώθηκα, σκούπισα τα γόνατά μου κ τα ματάκια μου κι αποφάσισα πως πίσω θα κοιτάξω από'δω και πέρα μόνο για να δω το χέρι που πατρικά μου σιγοσκουντά την πλάτη..
Πόσα μάτια και στόματα κι αυτιά και χέρια πέρασαν από τη ζωή μου?
Νιώθω την ανάγκη να πω ένα ευχαριστώ τόσο σε όσους ζεστά μ'αγκάλιασαν κι άλλο τόσο σ'αυτούς που δεν μου φέρθηκαν και τόσο καλά γιατί δυνάμωσαν τη σχέση μου με τους πρώτους..
Νύσταξα τώρα...φτάνει! Καλύτερα παρέα με το Μορφέα παρά με τις σκέψεις μου

Πυθαγόρειο Θεώρημα Vs Ζωή...

Ξύπνησα το πρωί (λέμε τώρα!) και συνειδητοποίησα πως
τελικά ένα Πυθαγόρειο Θεώρημα φαντάζει στα μάτια μου
τόσο απλοϊκό μπροστά στη μεγάλη εξίσωση της ζωής...
Σκέψου, το τετράγωνο της υποτίνουσας ισούται με
το άθροισμα των τετραγώνων των δύο κάθετων πλευρών,
δηλαδή α²=β²+γ²...τόσο απλά....
Ποιό ήταν, όμως, το νόημα της ζωής κατά την άποψη
του κου. Πυθαγόρα;
Πώς του πρωτοήρθε η ιδέα να καταγράψει αυτή τη θεωρία;
Πού καθότανε και σκεφτότανε και δημιουργούσε;
Ήτανε ερωτευμένος και μεγαλουργούσε ή περνούσε
ερωτική απογοήτευση κaι πάλι μεγαλουργούσε;
Έκανε παρέα με τους φίλους του στα συμπόσια
ή τους σνόμπαρε όλους σαν κλασσικός φλώρος χωμένος
σε στοίβους πάπυρων κι ήταν απλά θεατής της ίδιας του της ζωής;
Όταν κατάφερε να λύσει την εξίσωση πώς το γιόρτασε;
Κι αλήθεια, η μανούλα του, του καθάριζε πορτοκάλια
για να παίρνει δύναμη;
Καταλαβαίνω πως οι προβληματισμοί μου αυτοί
ίσως προκαλέσουν τον προβληματισμό δικών μου ανθρώπων
όσον αφορά την ψυχική μου υγεία..
Μα μου είναι τόσο εύκολο να προβληματίζομαι για τη
ζωή ενός αρχαίου επιστήμονα παρά να μπω στη διαδικασία
να σκεφτώ έστω και για ένα λεπτό τη δική μου....
Κατάλαβες παράξενε άνθρωπε που ξεκινάς μια ιστορία
στη 1 π.μ. κι εκεί που νομίζω πως τελείωσε, ξαφνικά μετά από
2 ώρες με ισοπεδώνεις δίνοντας την τελική πινελιά στην ιστορία σου..
Παράξενε άνθρωπέ μου...Ολοι στο ίδιο τσουκάλι βράζουμε...

Εθνική επέτειος..25η Μαρτίου!

Τί γεμάτη μέρα, όμορφη μέρα...
Μία χειραψία και μία υποψία βλέμματος, έτσι απλά, σαν τονωτική ένεση
σ'έναν κατάκωπο εργάτη της ζωής...
Μία συζήτηση με παλιόφιλους για τα σχολικά "κατορθώματα" μας, ακόμη νιώθω την αίσθηση της σκανδαλιάς του παιδιού που βγάζει τη μάπα του φωτοτυπίες στο γραφείο των δασκάλων..
Δύο καστανά ματάκια που λατρεύω να μου θυμίζουν ποιά είμαι και τί έχω ακόμα να δώσω..Συνοδοιπόρος άξιος..
Αναπάντητες κλήσεις και κουτιά εναποθετημένα σε σημεία όπου δε φυσάει ο τρελλοαέρας...
Μία κίτρινη αίθουσα αναμονής που μπορώ να κάθομαι με τις ώρες κι απλά να διαβάζω ένα περιοδικό στα αρμένικα (χωρίς να ξέρω τη γλώσσα!)..
Κι εκεί που ξεχνάς ατάκες, λέξεις-κλειδιά ακόμη και μορφασμούς τσουπ! σε μία κουζίνα 4 άτομα κι αυτό ήταν..δε θέλει και πολύ..
Ανάμεσα σε όλα αυτά και 3 καφέδες..που να κοιμηθώ ο άνθρωπος!!!

"Μα c'est la vie που λένε και οι Γάλλοι.."

Μούσα..

Ψυχές εκτεθειμένες φανερώστε..
ψυχές εύθραστες επουλώστε..

Κανείς άξιος να σας κρίνει,
μήτε να νιώσει της πίκρας το καμίνι..

Παντού μια λαμπερή διαφάνεια..
της ανάσας σου μοναχά η αφάνεια..

Φύσηξε γλυκό μου αερικό..
μια σταλιά ζωής αποζητώ...

Τα υγρά ματάκια σα δροσοσταλίδες..
Αθέατη ομορφιά που ποτέ σου δεν είδες..

Νιώσε της μοναξιάς τη σιωπή..
Χόρεψε στων ματιών τη βροχή..

..Μούσα όλων των μουσών..
Πηγή έμπνευσης διψασμένων ποιητών..

Να με προσέχεις..

Έλα κοντά μην κάνεις πίσω
το χέρι κράτα μου στα σκοτεινά..

Έλα κοντά να σου μιλήσω
γι'αυτά που μέσα δεν χωράνε πια..

Να με προσέχεις
γιατί έχω πέσει χαμηλά,έχω πέσει χαμηλά
μάτια μου γλυκά να με αντέχεις
να με προσέχεις
μέχρι να σηκωθώ ξανά
λίγο ακόμα μοναχά
μάτια μου γλυκά να με αντέχεις
να με προσέχεις

Έλα κοντά το κόσμο κρύψε
τον κόσμο αυτό που μου ζητά πολλά..

Έλα κοντά μια σπίθα ρίξε
να βγει απ΄την στάχτη μου ξανά φωτιά

Να με προσέχεις
γιατί έχω πέσει χαμηλά,έχω πέσει χαμηλά
μάτια μου γλυκά να με αντέχεις
να με προσέχεις μέχρι να σηκωθώ ξανά
λίγο ακόμα μοναχά
μάτια μου γλυκά να με αντέχεις
να με προσέχεις

Η χώρα των αισθημάτων..

Σε μια μακρινή πατρίδα υπάρχει ένας μύθος..
Λένε πως κάθε άνθρωπος κουβαλά μέσα του
ένα μικρό πλασματάκι που ονομάζεται..έρωτας!
Ο έρωτας, λοιπόν, είναι ο βασιλιάς μιας κοινωνίας
που αποκαλείται "Η χώρα των αισθημάτων"..
Σ'αυτήν προετοιμάζει το λαό του,
ώστε όταν έρθει η ώρα να ερωτευτεί ο άνθρωπος στον
οποίο κατοικεί, να κάνουν την πιο ξέφρενη γιορτή..
Μια γιορτή που κυριαρχούν όμορφα χρώματα,
το κρασί ποτέ δεν μεθάει, ο ήλιος πάντα λάμπει και
το χαμόγελο μερικές φορές θαρρείς πως σε μαγεύει..
Όλοι παίρνουν μέρος σε τούτη τη γιορτή,
όλοι εκτός από μια μικρή φυλή..τους γκρίζους..
Άτιμη φυλή που κάνει επιδρομές και λεηλατεί τη χώρα..
Ο έρωτας μας, όμως, είναι ειρηνιστής και
κάθε φορά που εισβάλλουν οι γκρίζοι μένει
άπραγος και περιμένει υπομονετικά ν'αναχωρήσουν..
Συνεχίζεται κι η γιορτή..μαρτυρικά περνώντας..
Σαν κάνουν και φεύγουν νωρίς, τίποτα δεν αλλάζει..τίποτα..
Άμα μένουν όμως κι αργούν ο καλός μας βασιλιάς αργοπεθαίνει..
Κι έτσι απλά σβήνει κι ο λαός του..Όπως σβήνει τ'αναμμένο μέχρι
πριν κερί..πριν περάσει το αεράκι κρυφογελώντας και κλέψει τη φλόγα του..
Ο βασιλιάς, όμως, είναι πανούργος..ξαναγιεννέται..
Κι ο ρυθμός τη γιορτής ποτέ δε σταματά..
Ούτε κι όταν πεθαίνει ο άνθρωπος που τον κουβαλά...
Γιατί, σύμφωνα με το μύθο μας, ο έρωτας είναι πολύχρωμος..
Ερμηνεύεται, δηλαδή, με πολλά χρώματα που είναι ικανά
να νικήσουν το σκοτεινό και μονάχο του γκρίζο...

"Φουρτουνιασμένες ψυχές με πολύχρωμα προβλήματα, τολμήστε να
θυσιάσετε μερικές σκοτεινές σας φοβίες για ένα φωτεινότερο αύριο.."

Μοναδικό μου χάδι..

Πού ταξιδεύεις και ποιός πλανά έτσι την καρδιά σου;
Πότε με ξέχασες και γιατί μου άφησες το χέρι;
Κι αν ήθελα να είμαι για πάντα μαζί σου;
Θα ήσουν ικανός να αντέξεις τόση αγάπη;
Μήπως με καταχώνιασες κάπου βαθιά για να μη μ'αισθάνεσαι;
Η΄μήπως τελικά δεν ήμουν τα μάτια που κοιτούσες;
Πώς θα πάψω να σε σκέφτομαι;
Μπορώ νομίζεις να κοιμηθώ τα βράδια χωρίς μια δικιά σου επίσκεψη;
....Κύλησε κι εσύ μοναδικό μου χάδι, δεν αντέχω...