Διακαής πόθος..

Μερικοί μικροί τελικά έχουν μεγάλες αποθήκες φύλαξης συναισθημάτων!!!!
Ελάχιστοι είναι οι προνομιούχοι που έχουν το δικαίωμα να εισέλθουν...
Είσαι ευπρόσδεκτη πάντα..
Στο ξαναλέω, δεν είναι η καθημερινότητά  μου που με κουράζει περισσότερο...όσο το ότι ποτέ δε θα με ξεκουράσει ένα δικό σου χάδι...
Μου έφτανε να πάρω μία απάντηση..
Δεν έχω την απαίτηση να τα βροντήξεις όλα και να πορευθείς μαζί μου..
Αυτός είναι απλά ένας διακαής πόθος..
Μία συντροφική ζωή μαζί σου..
Σ'αγαπώ..

Πρόσω ολοταχώς..

Η ζωή έχει το χρώμα που της δίνεις..σκοπός δεν είναι να κρατάς μέσα σου αυτά που σε μαυρίζουν ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ τα ξεστομίζεις για να δώσεις φως στον εσωτερικό σου κόσμο..
έφυγα από τη δουλειά μου κι από την πόλη που μεγάλωσα για να πάω να βρω ποια είμαι..
σίγουρα θα΄χει θάλασσα εκεί που θα περάσω τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μου..
μ'αρέσει η θάλασσα..με ηρεμεί..
Οι γονείς μου αφού με μάλωσαν, έκλαψαν και στο τέλος κατάλαβαν ότι αυτό που ζω δεν είναι ζωή κι ότι πλέον μεγάλωσε το μικρό τους κοριτσάκι με αγκάλιασαν και μου χτύπησαν την πλάτη επαινετικά κι υποστηρικτικά!
Κάποια στιγμή που θα βρω κι ένα συντροφάκι που θα μ'αγαπά πραγματικά γι'αυτό που είμαι και θα θέλει να κάνει οικογένεια μαζί μου θα τους πω περισσότερες πληροφορίες για τα προσωπικά μου..έχουμε χρόνο ακόμα..σιγά σιγά!!
Κι όλα αυτά ξεκίνησαν από τη στιγμή που άνοιξα το στόμα μου και βγήκαν ξεχασμένα πολύχρωμα κοράλλια  από το βυθό της καρδιάς μου..μπορεί να μην αρέσουν σε όλους..δεν είναι υποχρεωτικό να αρέσουν σε όλους...αλλά είναι δικά μου πολύτιμα κομμάτια, που τα σκόρπισα τόσο μα τόσο πολύ που μου πήρε καιρό να τα μαζέψω και να "ξαναδημιουργήσω" το εγώ μου και φυσικά με τη βοήθεια αρκετών ψυχοθεραπευτικών βιβλίων! Όσο είμαστε μικροί ακόμη τα θέλω μας είναι μικρά...όσο μεγαλώνουμε,όμως, γίνονται μεγαλύτερα και μεγαλύτερα και μεγαλύτερα κ.ο.κ.
Κανείς δε θα με πιάσει τελικά από το χέρι να με πάει εκεί που θέλω να πάω..μόνη μου όπως και τόσα χρόνια βέβαια πρέπει να σηκωθώ, να σκουπίσω τα δάκρυά μου και να κάνω μία νέα αρχή!
Πλέον τα λόγια δεν έχουν σημασία..αυτό που είναι πραγματική ζωή βρίσκεται στις πράξεις των ανθρώπων!
1,2,3.....πάμε!

...

..τόσο το εσύ σου να μου λείπει..!

Εκ παραδρομής..

Έφτασε η ώρα που μεγάλωσα τόσο πολύ ώστε να εργάζομαι για να καλύπτω τις βιοποριστικές μου ανάγκες ως επί το πλείστον μόνη μου, δηλωμένα όλα κανονικά εις τας εφορίας πλην μόνο μίας μικρής λεπτομέρειας...τα "μαύρα" που τσοντάρουν οι δικοί μου μηνιαίως!

Αυτό σημαίνει ότι καθώς έρχεται η αρχή του μήνα όταν ανοίγω το κουτί της αλληλογραφίας κάτω από το σπίτι μου δεν βρίσκω φακέλους φιλενάδων μου από την κατασκήνωση όπως παλιά ή φιλενάδων μου από τη Γερμανία που έπρεπε να φύγουν διότι η οικογένειά τους τότε(!) δεν τα έβγαζε πέρα. Αντιθέτως καινούριοι φίλοι με ευφάνταστα ονόματα αντικατέστησαν τους παλιούς, όπως η ΔΕΗ η πεφωτισμένη, ο ΟΤΕ ο φλύαρος (ή αλλιώς ο τσουπωτός μου!), η ΔΕΥΑΒ η διψασμένη και μια παρέα από κάτι παρεξηγημένα τελευταίως παιδιά..τα κοινόχρηστα!! Κοινώς όλοι τους γαμάτα παιδιά..
Διαπίστωση πρώτη : οκ! μ'αρέσει να είμαι κοινωνική και να γνωρίζω καινούριο κόσμο αλλά πείτε με λιγάκι περίεργη κάτι μου λέει πως δε με πολυσυμπαθούν, γιατί ενώ μου προσφέρουν "ζωή" για αντάλλαγμα μου ζητάνε ευρώ..δεν είναι λιγάκι πεζή αυτή η σχέση??
Διαπίστωση δεύτερη : ας δεχτώ το γεγονός ότι είναι καλά παιδιά..Εξηγήστε μου τότε γιατί αποφεύγω ν'ανοίξω τους φακέλους τους όπως ο διάολος το λιβάνι,ε?
Συμπέρασμα : η παρουσία τους και μόνο προκαλεί δυσάρεστα συναισθήματα, άρα αρνούμαι να τους ανοίξω κι ανακαλύπτω τον νεαντερνταλισμό..Γιούπι καινούριο χόμπυ!!!

Σοβάρεψαν,λοιπόν,τα πράγματα..Όλα αλλάζουν μάλλον όλοι αλλάζουν..

Παιδί όταν ήμουν έτρεχα μέσα στη βροχή χωρίς να με νοιάζει, έλιωνα στον καυτό ήλιο του καλοκαιριού παίζοντας ποδόσφαιρο με τους φίλους μου (αγοροκόριτσο γαρ!), ατελείωτες ώρες ασταμάτητου χιονοπόλεμου στα μέσα του Δεκέμβρη και τι όμορφα χρώματα που είχαν τα λουλούδια όταν άνθιζαν το Μάρτη...ακόμα έχω τη μυρωδιά τους...

Τώρα που μεγάλωσα λιγουλάκι στη βροχή κινούμαι μόνο με ταξί ή με το αυτοκίνητο κι έχω κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα που μου΄σπασε το μαλλί η υγρασία..Γκρινιάζω όλο το καλοκαίρι γιατί όταν δεν έχει air-condition ο χώρος που βρίσκομαι κολλάνε τα μπούτια μου από τη ζέστη ενώ όταν έχει τρέχω στους γιατρούς από την ψύξη...Στο χιόνι δεν κυκλοφορώ καθόλου εκτός σπιτιού παρά μόνο για να πάω στη δουλειά κι αυτό γιατί αλλιώς θα μ'απολύσουν..Κι εκεί που πάω να θυμηθώ τη μυρωδιά των λουλουδιών τα καιρικά φαινόμενα πλέον μπαίνουν στη μέση και μ'εμποδίζουν...

Εκ παραδρομής μεγάλωσα, μήπως γίνεται να τ'αλλάξω;

..επειδή έπαψες να μ'ακούς..

..αν καμιά φορά δεν έχεις με τί να σκουπίσεις τα μάτια σου από τα δάκρυα
μην ξεχνάς πως ο φίλος σου, ο μικρός Π κουβαλάει πάντα εκείνη την μπέρτα στην
πλάτη του..

"Είναι κείνη η μπέρτα θλίψης
που τη νιώθω βαριά ν' ακουμπά στην πλάτη μου..
Έπρεπε να αισθανθώ τη μουσικότητα των πλήκτρων,
γιατί έτσι νιώθω πιο κοντά σου..
Τα δέντρα ολόγυρα επιδεικτικά με περιφρονούν
καθώς γεννούν τους σάπιους καρπούς τους..
Η φύση καταπράσινη αδημονεί καρτερικά
τον εμπρηστικό σου λόγο.. μα εσύ αργείς..
Σηκώνω την πέτρα από το χώμα και τη σκουπίζω,
βρωμιά παντού και μέσα κι έξω στους ανθρώπους..
Γλιστράει η σκέψη σου μέσα μου και καθαρίζει
τις γαντζωμένες έγνοιες..
Θαμμένα λόγια ξυπνούν σαν ζόμπι και σε πλησιάζουν..
μην κλείσεις τα αφτιά σου..
Χωρίς εσένα είμαι ένα τίποτα.. Μαζί μ' εσένα είμαι τα πάντα..
Τραβάνε την άγκυρα γιατί ήρθε η ώρα..
Μα σκούριασε το σκάφος πια..
Επανεκτέλεση Τιτανικού..
Κι εγώ χαμογελάω ζωούλα μου.. χαμογελάω.."

..κι αφού σκουπίσεις τα μάτια σου μπορείς να δεις καθαρά
το μέγεθος της αγάπης που όμοιά της σίγουρα δε θα ξανάρθει..

..μαζί μου..