Εκ παραδρομής..

Έφτασε η ώρα που μεγάλωσα τόσο πολύ ώστε να εργάζομαι για να καλύπτω τις βιοποριστικές μου ανάγκες ως επί το πλείστον μόνη μου, δηλωμένα όλα κανονικά εις τας εφορίας πλην μόνο μίας μικρής λεπτομέρειας...τα "μαύρα" που τσοντάρουν οι δικοί μου μηνιαίως!

Αυτό σημαίνει ότι καθώς έρχεται η αρχή του μήνα όταν ανοίγω το κουτί της αλληλογραφίας κάτω από το σπίτι μου δεν βρίσκω φακέλους φιλενάδων μου από την κατασκήνωση όπως παλιά ή φιλενάδων μου από τη Γερμανία που έπρεπε να φύγουν διότι η οικογένειά τους τότε(!) δεν τα έβγαζε πέρα. Αντιθέτως καινούριοι φίλοι με ευφάνταστα ονόματα αντικατέστησαν τους παλιούς, όπως η ΔΕΗ η πεφωτισμένη, ο ΟΤΕ ο φλύαρος (ή αλλιώς ο τσουπωτός μου!), η ΔΕΥΑΒ η διψασμένη και μια παρέα από κάτι παρεξηγημένα τελευταίως παιδιά..τα κοινόχρηστα!! Κοινώς όλοι τους γαμάτα παιδιά..
Διαπίστωση πρώτη : οκ! μ'αρέσει να είμαι κοινωνική και να γνωρίζω καινούριο κόσμο αλλά πείτε με λιγάκι περίεργη κάτι μου λέει πως δε με πολυσυμπαθούν, γιατί ενώ μου προσφέρουν "ζωή" για αντάλλαγμα μου ζητάνε ευρώ..δεν είναι λιγάκι πεζή αυτή η σχέση??
Διαπίστωση δεύτερη : ας δεχτώ το γεγονός ότι είναι καλά παιδιά..Εξηγήστε μου τότε γιατί αποφεύγω ν'ανοίξω τους φακέλους τους όπως ο διάολος το λιβάνι,ε?
Συμπέρασμα : η παρουσία τους και μόνο προκαλεί δυσάρεστα συναισθήματα, άρα αρνούμαι να τους ανοίξω κι ανακαλύπτω τον νεαντερνταλισμό..Γιούπι καινούριο χόμπυ!!!

Σοβάρεψαν,λοιπόν,τα πράγματα..Όλα αλλάζουν μάλλον όλοι αλλάζουν..

Παιδί όταν ήμουν έτρεχα μέσα στη βροχή χωρίς να με νοιάζει, έλιωνα στον καυτό ήλιο του καλοκαιριού παίζοντας ποδόσφαιρο με τους φίλους μου (αγοροκόριτσο γαρ!), ατελείωτες ώρες ασταμάτητου χιονοπόλεμου στα μέσα του Δεκέμβρη και τι όμορφα χρώματα που είχαν τα λουλούδια όταν άνθιζαν το Μάρτη...ακόμα έχω τη μυρωδιά τους...

Τώρα που μεγάλωσα λιγουλάκι στη βροχή κινούμαι μόνο με ταξί ή με το αυτοκίνητο κι έχω κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα που μου΄σπασε το μαλλί η υγρασία..Γκρινιάζω όλο το καλοκαίρι γιατί όταν δεν έχει air-condition ο χώρος που βρίσκομαι κολλάνε τα μπούτια μου από τη ζέστη ενώ όταν έχει τρέχω στους γιατρούς από την ψύξη...Στο χιόνι δεν κυκλοφορώ καθόλου εκτός σπιτιού παρά μόνο για να πάω στη δουλειά κι αυτό γιατί αλλιώς θα μ'απολύσουν..Κι εκεί που πάω να θυμηθώ τη μυρωδιά των λουλουδιών τα καιρικά φαινόμενα πλέον μπαίνουν στη μέση και μ'εμποδίζουν...

Εκ παραδρομής μεγάλωσα, μήπως γίνεται να τ'αλλάξω;

..επειδή έπαψες να μ'ακούς..

..αν καμιά φορά δεν έχεις με τί να σκουπίσεις τα μάτια σου από τα δάκρυα
μην ξεχνάς πως ο φίλος σου, ο μικρός Π κουβαλάει πάντα εκείνη την μπέρτα στην
πλάτη του..

"Είναι κείνη η μπέρτα θλίψης
που τη νιώθω βαριά ν' ακουμπά στην πλάτη μου..
Έπρεπε να αισθανθώ τη μουσικότητα των πλήκτρων,
γιατί έτσι νιώθω πιο κοντά σου..
Τα δέντρα ολόγυρα επιδεικτικά με περιφρονούν
καθώς γεννούν τους σάπιους καρπούς τους..
Η φύση καταπράσινη αδημονεί καρτερικά
τον εμπρηστικό σου λόγο.. μα εσύ αργείς..
Σηκώνω την πέτρα από το χώμα και τη σκουπίζω,
βρωμιά παντού και μέσα κι έξω στους ανθρώπους..
Γλιστράει η σκέψη σου μέσα μου και καθαρίζει
τις γαντζωμένες έγνοιες..
Θαμμένα λόγια ξυπνούν σαν ζόμπι και σε πλησιάζουν..
μην κλείσεις τα αφτιά σου..
Χωρίς εσένα είμαι ένα τίποτα.. Μαζί μ' εσένα είμαι τα πάντα..
Τραβάνε την άγκυρα γιατί ήρθε η ώρα..
Μα σκούριασε το σκάφος πια..
Επανεκτέλεση Τιτανικού..
Κι εγώ χαμογελάω ζωούλα μου.. χαμογελάω.."

..κι αφού σκουπίσεις τα μάτια σου μπορείς να δεις καθαρά
το μέγεθος της αγάπης που όμοιά της σίγουρα δε θα ξανάρθει..

..μαζί μου..

...

Ένας απλός καθείς..

Και πώς το χαμόγελο σου μ'αρέσει να'ξερες..
Μου φωτίζει δρόμους ξεχασμένους και
βαθιά θαμμένους..
Μα θα χαθείς κι εσύ σαν όλους τους ήλιους μου..
Και μόνη στη σκιά θα κρυώνω..
Φύγε..γιατί έτσι μόνο θα'χω ελπίδα να σε ξαναβρώ...
Άσε με, μόνο, να σ'έχω μέσα μου φυλαχτό..
Και θα πορευτώ σαν ένας απλός καθείς..
Το δίχως άλλο προσμένοντάς σε..

Ζωή χωρίς εκείνη

Κυνηγώντας τα θηρία
Πολεμάω την αιτία,
Σηκώνοντας τα μανίκια
Πετάω τα δεκανίκια..
Φέρω μιαν ευθύνη
Ζωή χωρίς εκείνη,
Στα κρυφά κ αφανέρωτα
Φτερά ξεχασμένα του έρωτα..

Να κλέβω απ’όλη την ημέρα
Μονάχα μια στιγμή,
Φόβε να σε κάνω πέρα
Μεσ’την αγκαλιά της τη θερμή
Να ζητάω όλη τη νύχτα
Πάλι να ξημερώσει,
Ό,τι στο σκοτάδι κρύφτηκε
Η μέρα να μου το φανερώσει..

Δυσκολεύει πολύ το εύκολο
Που μου δόθηκε πολύ,
Συρρικνώνω τις αισθήσεις μου
Κι η ανάγκη μου σε προσκαλεί..
Έλα τρελλέ μου έρωτα
Μη μου φύγεις πάλι,
Έλα βρες διέξοδο
Ν’ανασάνω θέλω πάλι..

Της μοναξιάς μου τα κόλπα

Της μοναξιάς μου τα κόλπα
Τα’χω μάθει καλά από καιρό,
Μεσ’τη λάσπη αποβραδίς
Ξεπλένομαι ως το πρωί με νερό..
Της σκέψης μου εσύ η άκρη
Μην και πατήσω πάλι νάρκη,
Πόλεμος μέσα μου δυνατός
Γαλήνη μου έλα να φύγει ο δειλός..

Ξέχωρα καλοκαίρια μάτια μου
Θα σ’έχω μέσα μου..
Να μου θυμίζεις μεσ’την άπνοια μου
Ότι υπάρχω κοντέσα μου..

Και μετά σ’εκείνο το μπαράκι
Θα πάω για να κρυφτώ,
Θολή πιο πολύ απ’τα φώτα
Θα παρακαλάω να ζαλιστώ..
Πάντα εσύ θα δαγκώνεσαι
Και μόνο εγώ θα ματώνω,
Κι ας φεύγεις κι ας χάνεσαι
Για τίποτα δε μετανιώνω..

Ας χαθούν όλα τα ψέματα

Ξάφνου οι δύο εραστές
Απ’το ίδιο παραμύθι,
Πότε χαμογελαστούς τους θες
Πότε το μάτι να δακρύζει..
Γεννήθηκαν σε ξένο τόπο
Μα χάραξε προτού να δύσει,
Κι έμειναν σε μια γωνιά γυμνοί
Προτού η ιστορία τους ν’αρχίσει..

Ποιός τα γράφει και
Ποιός τα σβήνει,
Αφού ποτέ δε χαμογέλασαν
Ο χρόνος θα τους κρίνει..
Ποιός από τους δύο έφυγε
Και ποιός απ’αυτούς θα μείνει,
Ας χαθούν όλα τα ψέματα
μόνο η αλήθεια ας παραμείνει..

Όποιος πέρασε ξυστά
Το δάχτυλο ήθελε να βουτήξει,
Λίγη απ’τη γεύση τους δειλά
Να γευτεί προτού να σβήσει..
Κι εκείνος ο ήλιος μοναχά
Έμεινε για να φωτίζει,
Μήπως και βρουν ξανά το δρόμο
Ο ένας πλάι στον άλλο να βαδίζει..

Από την Κόλαση το έσκασα

Είναι και κάποιοι τυχεροί
Που οσμίζονται προτού να δουν,
Προσπερνάνε την καταστροφή
Με χαμόγελο, που μπόρεσαν να βγουν..

Για λίγο από την κόλαση
Το έσκασα για νε με πείσω,
Πώς όλα όσα θέλησα
Ξανά θα με οδηγήσουν πίσω..

Έδωσες το ρυθμό εσύ
Που έπρεπε να’χα νιώσει,
Μα έκανα την αδιάφορη
Κι άφησα την καρδιά μου να ματώσει..

Τ’ονειράκι μου

Γουλιά από καφέ
Λιγάκι να ξεθυμάνει,
Του πιοτού τη μέθη
Που πάει να με πεθάνει..
Ζαλισμένη παραπατώ
Και πάω τοίχο τοίχο,
Αχτίδα στο δρόμο που περπατώ
Η ελπίδα ότι σε βρίσκω..

Διπλή η μορφή σου, τυρράνια
Είδωλο που κοιτώ και λατρεύω,
Βοήθα με καλή μου Παναγιά
Στην τρέλλα εγώ κοντεύω..
Διπλή η μορφή σου, τυρράνια
Είδωλο που κοιτώ και γυρεύω,
Και σήμερα όπως και χθες
Εσύ να τραγουδάς κι εγώ να χορεύω..

Φύσηξε κι αεράκι γλυκό
Βρήκα το δρόμο προτού χαθώ,
Έφτασα στο σπίτι ξάπλωσα
Κι ευχήθηκα να κοιμηθώ..
Τ’ ονειράκι μου είδα
Σ’ένα λιμανάκι πλάι,
Ήρθε το πλοίο το’χασα
Άντε! Να το’βρω πάλι..

Ηρωίδα ηρωών

Κάτι πλανάται στον αέρα
Που ποτέ τη γη δε θ’αγγίξει,
Όπως των χειλιών μου η φωτιά
Περιμένει τα δικά σου για να σβήσει..
Κάτι αισθάνομαι κι εγώ
Σ’αυτόν τον κόσμο των μεγάλων,
Μικρή μπρος στους αιώνιους εραστές
Τα όνειρά μου γίναν άλλων..

Χάθηκα μέσα στην ώρα των θνητών
Κι αποκτώ δικό μου χρόνο,
Γίνομαι ηρωίδα ηρωών
Και στον καθρέφτη καμαρώνω..
Ήμουν παιδί κι έτσι παρέμεινα
Προτού κι αφού σ’είχα γνωρίσει,
Πώς να πω ότι σ’εσέ δεν ξέμεινα
Μετά κι αφότου σ’είχα αγαπήσει..

Κάτι θα έχεις κι εσύ
Από’μένα να θυμάσαι,
Είναι μια ζεστή αγκαλιά
Την ώρα που φοβάσαι..
Κάτι ξεκίνησε να’ρθει
Σ’αυτήν την παράξενη χώρα,
Μα ήταν μεγάλο κι αυτή μικρή
Που’θαψε το μέλλον στο τώρα..

Ανθρώπων πόνος

Της ζωής μου/ είσ’εσύ το γινάτι
Και πάλι απόψε/ δε θα κλείσω μάτι
Τι κι αν έχει _ πάει τρεις..

Όταν σ’έχω/ η ζωή μου είναι γεμάτη
Τα χάνω όλα/ μόλις η ψυχή σου γίνει φευγάτη
Κι όλο είμαι _ σ’εσένα επιρρεπής..

Ανθρώπων πόνος, αυτός δε μοιάζει
Ούτε κι άλλονε θυμίζει
Κι όσο δε σ’έχω αγκαλιά
Τόσο αυτός, με πλημμυρίζει..
Ανθρώπων πόνος, αυτός δε μοιάζει
Ούτε κι άλλονε θυμίζει
Μα όσο γεμίζω την καρδιά
Μόνο από’σένα, ξεχειλίζει..

Παίρνω τ’αμάξι/ κι όπου με βγάλει
Κάτι να κάνω/ ν’αδειάσει το κεφάλι
Τσιγάρο και βόλτα _ μονάχα αρκεί..

Λίγα τα λόγια/ για του πόθου τη ζάλη
Πολλά τα πρέπει/ κι εγώ σε μαύρο χάλι
Είσαι το θαύμα _ που προσμένω να φανεί..

Την άκρη δε γυρεύω

Κάθε φορά που σε κοιτώ
Είναι μια νέα εμπειρία,
Χορεύω σαν τρελή χωρίς ρυθμό
Παρασυρμένη σε τούτη τη λατρεία..
Πολλά τα μάτια που κοιτούν
Μα λίγα αυτά που βλέπουν,
Χίλια στόματα και να φιλούν
Τη γεύση σου δε θα έχουν..

Πού με πάει αυτό δεν ξέρω
Και την άκρη δεν γυρεύω,
Πώς πίσω να σε φέρω
Σ΄’εχω μπροστά μου μα δεν κοντεύω..

Όλο τα χρώματα ανακατεύεις
Και γελάς που με πειράζεις,
Όλα ξεκάθαρα κι εσύ με μπερδεύεις
Την καρδιά μου σ’αρέσει να ταράζεις..
Ανάμεσα σε γέλιο και σε δάκρυ
Την παράνοια κάποια βράδια φτάνουμε,
Εγώ να λέω σ’αγαπώ
Κι εσύ να ρωτάς τι θα κάνουμε..

ΕΝ ΟΙΔΑ, ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ

Πόσο μακριά πρέπει να φτάσω για να σβήσεις από μέσα μου;
Όποια μάτια και ν' αντικρύσω ντρέπομαι που τα κάνω δικά σου
κι υπνωτίζομαι..
Άμα είσαι ταξιδευτής περιπλανώμενος και βρεις ένα ζεστό σπιτικό να μείνεις,
είναι δύσκολο να ξαναβγείς στους δρόμους όταν σε πετάξουν έξω..
Τα βράδια εκείνα που το μαξιλάρι έχει ποτίσει από τα δάκρυά μου
σε ποια αγκαλιά συ γελάς τάχα;
Γιατί να πιστέψω αυτό που είχα ανάγκη και να μην είσαι εσύ η αλήθεια μου;
Απαλλαγή κατηγοριών λόγω άγνοιας..
Παίξε παλιάτσο, παίξε..

Ψιθυρισμοί..

Μεθοδευμένη σκέψη μου
χάρισέ μου
και πάλι τούτο τον ψίθυρο...
Σαν απλωμένο σεντόνι
που μόλις ξεδίπλωσες
από το συρτάρι
για να ντύσεις
το γυμνό στρώμα..
με την ίδια φρεσκάδα έλα και γύρε πάνω μου..
Άκου τη μοναξιά μου και αγκάλιασέ την να μην ξαναδακρύσει..
Περιστέρι λευκό άφησα απ'τα χέρια μου
ψηλά στον ουρανό να'ρθει να σε βρει..
Γύρω όλα φαγωμένα και σκουριασμένα
ποθούν τη διάβρωσή σου..μα συ μη χαθείς..μη φοβηθείς..
Εσύ..Εγώ..τόσο ομόηχα που ζούμε..
Με νιώθεις?