..

..τυχαία συγκυρία..

Το "εγώ" του "εμείς"..

..οι αλλαγές των σωμάτων, μα κυρίως των συναισθημάτων..
η συμβατότητα των καταστάσεων με τη διάθεσή μας είναι
κάτι σαν έναν χιονάνθρωπο ανακουφισμένο σε μια πανέμορφη παραλία
ν'αράζει σε ξαπλώστρα με μαξιλάρες κι ένα παγωμένο mojito στο χέρι
περιμένοντας να'ρθει ο χειμώνας...λιώνοντας!!!
Το σήμερα συμφιλιωμένο με το χθές ξημερώνει ένα καλύτερο αύριο..
Το "εγώ" μας θέλει αρκετή δουλειά..
Θέλει καταρχάς να το προσέξουμε,
-α! "εγώ" μου κι εσύ εδώ???
Κατόπιν πρέπει να κάτσουμε να δούμε τα νέα του,
-"εγώ" ήμουν διακοπές, είχα λιγάκι αφήσει την καρδερίνα
μου στη μάνα μου, πρέπει να πάω για καφέ με κάτι φίλες
απ'τα παλιά..κι άλλες τέτοιες άσκοπες συζητησούλεςγια εσάς μεν,
αλλά άκρως λυτρωτικές δε για τον πρωταγωνιστή μας το "εγώ"!
Ύστερα πρέπει σιγά σιγά να τον επαναφέρουμε στην πραγματικότητα,
-"εγώ" μου να σε πω, θυμάσαι πόσο ωραία αισθανόσουνα όταν
σε πρόσεχαν λίγο οι τριγύρω σου τότες που έλεγες εκείνες τις
πανέμορφες ιστορίες σου που μόνο εσύ τις λες με τόση..ευφράδεια και
θυμάσαι τη σπίθα που έβγαζαν τα υπέροχά σου μάτια μόλις σκάρωνε
φανταστικές διαφημισούλες ο κος.Εγκεφαλάκος σου και τί ωραία
που...κι αρχίζετε ν'ανασκαλεύεται όλα εκείνα τα πανέμορφα κομμάτια
που συνθέτουν το "εγώ" σας..
Ε αφού έχει περάσει και λιγάκι ο καιρός το κυκλοφορείτε άφοβα δημοσίως
-μα δε θέλω!
-τί θα πει δε θέλω βρε "εγώ" μου, ακόμη δεν κατέβηκες καν από το αμάξι
-είδες δε χρειάζεται να λερώσω και το ολοκαίνουριο φουστάνι μου!
-μα δεν το πήραμε για να κρέμεται στην κρεμάστρα...
-ναι, αλλά "εγώ"..
-Α!Κοίταξε κομμένα τα "εγώ"..πρέπει να γίνεις "εμείς", δεν είσαι πλέον
μόνο σου!!!
Κι εκεί φίλε μου είναι η λέξη κλειδί, αυτό που πιστεύω πρέπει σε τελική
φάση να αισθανθεί το "εγώ" μας για ένα καλύτερο αύριο. Δε χρειάζεται να
πεις υπερβολές ή ψέμματα για να σε προσέξει, λιγάκι σημασία παραπάνω
να του δώσεις κι αμέσως θα'χεις τεράστια διαφορά..Το "εμείς" είναι ο
φύλακας άγγελος του κάθε "εγώ", κάτι σαν θεμελιώδη βάση.Δηλαδή ρίχνεις
μπόλικο μπετόν "εμείς" κάτω κι από πάνω χτίζεται μέχρι κι ουρανοξύστης
το "εγώ" ν'ατενίζει υπερήφανο το κάθε τι μπροστά του..ακόμα και το άυριο!!
Για'μένα πάντως το καλύτερο "εμείς" είναι αυτό που φτιάχνεται από ένα
μαγικό συστατικό που συνηθίζουν εδώ στη γη να το ονομάζουν αγάπη..
Και λέω εδώ στη γη γιατί από'κει που'μαι εγώ η αγάπη έχει πολλά πρόσωπα.
Ξεκινάει ως φιλική,μετά γίνεται αδερφική,μετά παιδική,κατόπιν μητρική
(αυτά τα δύο τελευταία παίζουν σε σειρά!) κι εξελίσεται σε ένα είδος αγάπης συντροφικής την οποία παρομοιάζουν με μέλι,δηλαδή σου αφήνει μια γλυκιά
γεύση στο στόμα ταυτόχρονα όμως κολλάς!!

Εμείς μαζί μπορούμε να έχουμε τα πιο γενναία εγώ..
"εγώ" αυτό πιστεύω!!!

Μ'ακούς;

Φωτογραφία σκέψης..

Να γράψω..τί όμως;
Κάθε φορά που αποτυπώνεται κάτι γραπτό είναι σαν μία μικρή φωτογραφία σκέψης..
Να σκεφτώ..πώς όμως;
Κάθε σκέψη που δημιουργείται στο μυαλό είναι μία σύντομη ζωή μαζί σου..
Να ζήσω..πότε όμως;
Κάθε ζωή που βιώνω είναι κι ένα μαρτύριο χωρίς το δικό σου χάδι..

Κι εγώ πρέπει να χαμογελάσω και να πω τυρί..

..φταίει η βροχή..

..δεν ξέρω αν φταίει η βροχή μα εγώ πάλι σε συλλογιέμαι..
κι αυτή η ξεθωριασμένη λάμψη σου, που κάνει δυσδιάκριτα τα χρώματα,
καλωσορίζει το όνειρό μου σε μια αίθουσα που απ'εξω γράφει
τ'όνομα σου..

..δεν ξέρω αν φταίει η βροχή μα εγώ πάλι σε συλλογιέμαι..
κι αυτός ο ύπουλος ο χρόνος, που χαράζει πιο βαθιά τις πληγές,
βασανίζει το μυαλό μου καθώς αφήνει αυτόν τον εκνευριστικό ήχο
στο πέρασμά του..τικ τακ..

..δεν ξέρω αν φταίει η βροχή μα εγώ πάντα θα σε συλλογιέμαι..
κι αυτή η ευνουχισμένη επιθυμία μου, που προσπαθεί να βγει απ'το αδιέξοδο,
θυμίζει το παραμύθι που μου'λεγαν μικρή κι εγώ με τον καιρό του έδωσα
τ'όνομά σου..

Ερασιτέχνες και επαγγελματίες(Μάρω Τριανταφύλλου)

Όσοι είχαν, όσοι είχαμε θα τολμήσω να πω, την τύχη να ασχοληθούμε σοβαρά και με μεράκι με το ερασιτεχνικό λεγόμενο θέατρο έχουμε νιώσει βαθιά μέσα μας τούτη την ομορφιά αλλά και τη μεγάλη εκείνη δυσκολία. Φοβούμαι πως στον τόπο μας έχουμε ξεχάσει μάλλον τι σημαίνει πραγματικά η λέξη "ερασιτεχνικός". Μερικές φορές τη χρησιμοποιούμε ως και απαξιωτικά, ως αντώνυμο του "επαγγελματικός" δηλ. φροντισμένος, με γνώση και αυστηρότητα στην πραγμάτωση του έργου, και συνώνυμο του "πρόχειρος" και "ατελής" . Βιαζόμαστε μάλιστα να αθωώσουμε τα λάθη κάποιων σε διάφορους τομείς δημιουργίας -καλλιτεχνικής ή άλλης- με το ελαφρυντικό πως ήταν ερασιτεχνική προσπάθεια. Και όμως ερασιτέχνης δεν είναι άλλος από τον εραστή της τέχνης, τον λάτρη της τέχνης, που δεν κάνει κάτι από επαγγελματική υποχρέωση αλλά από βαθιά αγάπη προς το αντικείμενο, που συνήθως δεν έχει υλικές απολαβές από τη δραστηριότητά του.
Το ερασιτεχνικό θέατρο είναι δύσκολη δουλειά. Φέρνει κοντά ανθρώπους με πολύ διαφορετική κουλτούρα και εμπειρίες, με άνιση σχέση με το θέατρο -μερικές φορές στην ομάδα έρχονται άνθρωποι με ελάχιστες ως και μηδενικές θεατρικές εμπειρίες- με πολύ διαφορετικούς στόχους -από την προσωπική προβολή ως την διάθεση να ξεφύγουν από μια σκληρή καταπιεστική καθημερινότητα, ή να πολεμήσουν τις ανασφάλειές τους και πολύ λίγοι είναι αυτοί που αγαπούν πραγματικά το θέατρο και θέλουν να δουν πώς λειτουργεί από μέσα κι ακόμα λιγότεροι όσοι είναι υποψιασμένοι για τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουν. Πολλοί στο δρόμο απογοητεύονται και αποχωρούν, το θέατρο δεν είναι τα "λογάκια" που θα μάθαιναν και θα ανέβαιναν στη σκηνή να τα πουν, άλλοι στήνουν πόλεμο με τον εαυτό τους και βγαίνουν νικητές, μαθαίνουν στη συλλογική δουλειά. Όσοι μένουν και φτάνουν στο τέλος, παρά τα παράπονα και τις πικρίες -που πάντα υπάρχουν- παραδέχονται πως βγήκαν κερδισμένοι. Έμαθαν πολλά, για τον εαυτό τους, για τους άλλους, για την τέχνη. Ακόμα κι αν δεν το ξανακάνουν ποτέ, η παράσταση στην οποία συμμετείχαν και όλη η δουλειά που υπάρχει πίσω τους είναι ορόσημο στη ζωή τους. Εκείνη η εποχή παίρνει ένα όνομα...φετος για'μας λέγεται "Καλά ξεμπερδέματα.."