Lost

Η σκέψη που βαραίνει τα ματόκλαδα είναι μια αρχή..
Κάνε μία πράξη δίχως δεύτερη σκέψη είναι μία συμβουλή..
Βιώνω πλέον μία ζωή κι όχι κάποιου άλλου αυτό είναι η ζωή μου..

Κάποιες φορές πρέπει να χάσεις τον εαυτό σου απλά και μόνο
για να τον ξαναβρείς..Αυτό είναι απλά η μαγεία του ταξιδιού..
Κι έτσι η ζωή συνεχίζεται..και συνεχίζεται..και συνεχίζεται..

...

μ'εσένα μόνο..

..my soul is lost without you..

Action

A look, a smile, a chat, a journey intο the dense forests of fogotten fairy tales and yet a teardrop, a shout, a friend, the loss of youth trully innocence, a collapse and then a reborn..honestly a life that must to be lived..
Action!

..

..

Το "εγώ" του "εμείς"..

..οι αλλαγές των σωμάτων, μα κυρίως των συναισθημάτων..
η συμβατότητα των καταστάσεων με τη διάθεσή μας είναι
κάτι σαν έναν χιονάνθρωπο ανακουφισμένο σε μια πανέμορφη παραλία
ν'αράζει σε ξαπλώστρα με μαξιλάρες κι ένα παγωμένο mojito στο χέρι
περιμένοντας να'ρθει ο χειμώνας...λιώνοντας!!!
Το σήμερα συμφιλιωμένο με το χθές ξημερώνει ένα καλύτερο αύριο..
Το "εγώ" μας θέλει αρκετή δουλειά..
Θέλει καταρχάς να το προσέξουμε,
-α! "εγώ" μου κι εσύ εδώ???
Κατόπιν πρέπει να κάτσουμε να δούμε τα νέα του,
-"εγώ" ήμουν διακοπές, είχα λιγάκι αφήσει την καρδερίνα
μου στη μάνα μου, πρέπει να πάω για καφέ με κάτι φίλες
απ'τα παλιά..κι άλλες τέτοιες άσκοπες συζητησούλεςγια εσάς μεν,
αλλά άκρως λυτρωτικές δε για τον πρωταγωνιστή μας το "εγώ"!
Ύστερα πρέπει σιγά σιγά να τον επαναφέρουμε στην πραγματικότητα,
-"εγώ" μου να σε πω, θυμάσαι πόσο ωραία αισθανόσουνα όταν
σε πρόσεχαν λίγο οι τριγύρω σου τότες που έλεγες εκείνες τις
πανέμορφες ιστορίες σου που μόνο εσύ τις λες με τόση..ευφράδεια και
θυμάσαι τη σπίθα που έβγαζαν τα υπέροχά σου μάτια μόλις σκάρωνε
φανταστικές διαφημισούλες ο κος.Εγκεφαλάκος σου και τί ωραία
που...κι αρχίζετε ν'ανασκαλεύεται όλα εκείνα τα πανέμορφα κομμάτια
που συνθέτουν το "εγώ" σας..
Ε αφού έχει περάσει και λιγάκι ο καιρός το κυκλοφορείτε άφοβα δημοσίως
-μα δε θέλω!
-τί θα πει δε θέλω βρε "εγώ" μου, ακόμη δεν κατέβηκες καν από το αμάξι
-είδες δε χρειάζεται να λερώσω και το ολοκαίνουριο φουστάνι μου!
-μα δεν το πήραμε για να κρέμεται στην κρεμάστρα...
-ναι, αλλά "εγώ"..
-Α!Κοίταξε κομμένα τα "εγώ"..πρέπει να γίνεις "εμείς", δεν είσαι πλέον
μόνο σου!!!
Κι εκεί φίλε μου είναι η λέξη κλειδί, αυτό που πιστεύω πρέπει σε τελική
φάση να αισθανθεί το "εγώ" μας για ένα καλύτερο αύριο. Δε χρειάζεται να
πεις υπερβολές ή ψέμματα για να σε προσέξει, λιγάκι σημασία παραπάνω
να του δώσεις κι αμέσως θα'χεις τεράστια διαφορά..Το "εμείς" είναι ο
φύλακας άγγελος του κάθε "εγώ", κάτι σαν θεμελιώδη βάση.Δηλαδή ρίχνεις
μπόλικο μπετόν "εμείς" κάτω κι από πάνω χτίζεται μέχρι κι ουρανοξύστης
το "εγώ" ν'ατενίζει υπερήφανο το κάθε τι μπροστά του..ακόμα και το άυριο!!
Για'μένα πάντως το καλύτερο "εμείς" είναι αυτό που φτιάχνεται από ένα
μαγικό συστατικό που συνηθίζουν εδώ στη γη να το ονομάζουν αγάπη..
Και λέω εδώ στη γη γιατί από'κει που'μαι εγώ η αγάπη έχει πολλά πρόσωπα.
Ξεκινάει ως φιλική,μετά γίνεται αδερφική,μετά παιδική,κατόπιν μητρική
(αυτά τα δύο τελευταία παίζουν σε σειρά!) κι εξελίσεται σε ένα είδος αγάπης συντροφικής την οποία παρομοιάζουν με μέλι,δηλαδή σου αφήνει μια γλυκιά
γεύση στο στόμα ταυτόχρονα όμως κολλάς!!

Εμείς μαζί μπορούμε να έχουμε τα πιο γενναία εγώ..
"εγώ" αυτό πιστεύω!!!

Μ'ακούς;

Φωτογραφία σκέψης..

Να γράψω..τί όμως;
Κάθε φορά που αποτυπώνεται κάτι γραπτό είναι σαν μία μικρή φωτογραφία σκέψης..
Να σκεφτώ..πώς όμως;
Κάθε σκέψη που δημιουργείται στο μυαλό είναι μία σύντομη ζωή μαζί σου..
Να ζήσω..πότε όμως;
Κάθε ζωή που βιώνω είναι κι ένα μαρτύριο χωρίς το δικό σου χάδι..

Κι εγώ πρέπει να χαμογελάσω και να πω τυρί..

..φταίει η βροχή..

..δεν ξέρω αν φταίει η βροχή μα εγώ πάλι σε συλλογιέμαι..
κι αυτή η ξεθωριασμένη λάμψη σου, που κάνει δυσδιάκριτα τα χρώματα,
καλωσορίζει το όνειρό μου σε μια αίθουσα που απ'εξω γράφει
τ'όνομα σου..

..δεν ξέρω αν φταίει η βροχή μα εγώ πάλι σε συλλογιέμαι..
κι αυτός ο ύπουλος ο χρόνος, που χαράζει πιο βαθιά τις πληγές,
βασανίζει το μυαλό μου καθώς αφήνει αυτόν τον εκνευριστικό ήχο
στο πέρασμά του..τικ τακ..

..δεν ξέρω αν φταίει η βροχή μα εγώ πάντα θα σε συλλογιέμαι..
κι αυτή η ευνουχισμένη επιθυμία μου, που προσπαθεί να βγει απ'το αδιέξοδο,
θυμίζει το παραμύθι που μου'λεγαν μικρή κι εγώ με τον καιρό του έδωσα
τ'όνομά σου..

...

λΌλα..

Λόλα να ένα μήλο!
Λόλα να ένα μήλο!

Κι άρπαξε η Λόλα με τα τρυφερά χεράκια της
και γεύτηκε το μήλο που της τάξανε..

Ξαφνικά, η Λόλα στέκεται κάτω από κάτι
κόκκινα φανάρια και ήξερε πολύ καλά πως
μέχρι αυτά να γίνουν πράσινα θα΄πρεπε να
σκεφτεί ότι θα περάσει το δρόμο αφήνοντας
πίσω της οτιδήποτε αγνό και τρυφερό, ακόμη
και το φαγωμένο μήλο..

Ό,τι την έκανε να κλάψει, να γελάσει, να ερωτευτεί,
να πονέσει, να αισθανθεί, να πληγώσει αλλά κυρίως
να πληγωθεί, να δώσει αλλά και να πάρει, να ζήσει..
να πεθάνει..ν'αναστηθεί..να ξαναξεκινήσει..
Όλα αυτά κι άλλα τόσα ήταν αυτό το μήλο,
ο καρπός της γλυκόπικρης ζωής της Λόλας..

Η οποία χτενίζοντας τα άσπρα, πλέον, λιγοστά
μαλλάκια της, έβλεπε έξω από το παράθυρο τα
κοριτσάκια της γειτονιάς της να παίζουν το
γνωστό παιχνίδι 'μήλα' μη μπορώντας να συγκρατήσει
πια ένα δάκρυ..

Τελικά ποιός ήταν αυτός που της έδωσε το μήλο;
Ξέρει πως η απάντηση θα της δοθεί σύντομα απ'Αυτόν ψηλά..

Αντίο Λόλα..

Κομπάκι μου

Και θα παίξω σε τούτη την παράσταση
δίχως να'χω μεγάλο ρόλο,
αμίλητα και βουβά εμπρός θα περπατάω
αγκαζέ μένα τυχαίο σόλο..

Ένα κομπάκι μου'σαι, τόσο δα μικρό,
που μου γαργαλάει γλυκά γλυκά το λαιμό..
Μία μικρή ενόχληση που δεν κάνω
τίποτα για να τη χάσω..
Μόνο κάθε μέρα προσεύχομαι στο Θεό
απλά να μην ξεχάσω..

Και θα'σαι θεατής πρώτης σειράς
που ξέμεινε από θέση,
τί κρίμα να νομίζεις πως χωράς
σε κάτι που δεν έχεις σχέση;

Ένα κομπάκι μου'σαι, τόσο δα μικρό,
που μου γαργαλάει γλυκά γλυκά το λαιμό..
Μία μικρή ενόχληση που δεν κάνω
τίποτα για να τη χάσω..
Μόνο κάθε μέρα προσεύχομαι στο Θεό
απλά να μην ξεχάσω..

Το χέρι απλωμένο θα'χω για'σένα πάντα
χωρίς καν να το ζητήσεις,
Είσαι αλλού μα εγώ ακόμα σε νιώθω
και μόνη μου απαντώ προτού να με ρωτήσεις..
Ναι, θα'μαι εδώ..

2009 προς τα πάνω..

Απολογισμός του '09:
Η ικανότητά μου, να παραμένω ανίκανη να ικανοποιήσω το μόνο πλάσμα που ικανοποίησε τον εαυτό μου, παραμένει αναλλοίωτη στο πέρασμα των χρόνων..
Νέο έτος:
Μου μοιάζει σαν να είμαι έτοιμη με δυο βαλίτσες στο αεροδρόμιο για το πιο ονειρικό ταξίδι της ζωής μου και κάποιος κάνει φάρσα για βόμβα στο αεροπλάνο κι αναβάλεται η πτήση μέχρι νεοτέρας..
Εκεί που γελάς κλαις κι εκει που κλαις γελάς..
Το σώμα μου κοιμάται στην Αγωνιστών 21, μα η ψυχή μου ψάχνει σαν αδέσποτο σ'όλη την πόλη να σε βρει..

"..Τι κι αν χαράζει νέα μέρα, όλα τα βλέπω σκοτεινά.."

Ερωτηματικά?;?;

Τρυφερότητα, να μια λέξη γλυκιά γεμάτη αγκάθια..
Πότε εμείς οι άνθρωποι χάσαμε την γλυκήτητά μας?
Όταν ήμουνα δεκαπέντε χρονών είχα περισσότερο θάρρος
στα λόγια μου κι ο κόσμος με πρόσεχε...
Τώρα κρύβομαι πίσω από τα λόγια όπως ένα μικρό
παιδάκι κρύβεται πίσω από τη μαμάκα του όταν φοβάται
από ένα άγριο σκυλάκι..
Ήσυχα κι αθόρυβα σχεδόν απαρατήρητη, έτσι μη τυχόν
διαβάσει κανείς κάποια ενδόμυχη σκέψη μου..
Στις μέρες μας το αν μπορεί να γίνει να, και να
βρεθείς έκπληκτος μπροστά σε καταστάσεις που ούτε
φανταζόσουν ποτέ πως θα μπορούσες να βιώσεις..
Περιθωριοποίηση, να μια λέξη της εποχής μας..
Αποκλείουμε ό,τι μας ξενίζει κι ενίοτε αναγουλιάζει
και κρατάμε γύρω μας μόνο τα κοινώς λεγόμενα ηθικά!
Μα με τόση κακία, προδοσία, απανθρωπιά, κακοποίηση,
πονηριά, εκμετάλλευση κ.ο.κ. ποιος μπορεί να μου
δώσει ένα σωστό ορισμό στο "ηθικώς πραγμένο"?
Σωστό ή λάθος?
Καλό ή κακό?
Άσπρο ή μαύρο?
Φτάνει πια!
Το περιέχομενο δεν αλλάζει παρά μονάχα ο τρόπος που το κοιτάζεις..

Λευκό πανί..

Απλωμένες λέξεις μου διάχυτες στον αέρα σε περιβάλλουν
κι εσύ υποτιμητικά τις διώχνεις να χαθούν όπως τα κουνούπια το καλοκαίρι..

Πικρό το μαρμελαδόβαζο τούτη τη φορά σαν να μπέρδεψε ο από πάνω
τη ζάχαρη με το Campari..

Μισώ την ανυπαρξία που μου προκαλεί η αυτοφυγή σου κι
ας σέβομαι τούτη τη λυτρωτική σου ανάγκη..

Σιωπώ υπό αναγκαστικαί συνθήκαι και υψώνω λευκό πανί..

..Ηλιοβασίλεμα..

Αλήθεια τί καιρό να'χει τώρα στη Βοστώνη;
Πάντα είχα την περιέργεια για το πως σκέφτονται
κι οι άλλοι άνθρωποι..

Καθώς περπατούσα το πρωί κι έβρεχε τόσο πολύ
αναρωτιόμουν τι χρώμα παπούτσια να αγοράσω που για
πρώτη φορά να μην είναι "λειτουργικά", απλά όμορφα
παπούτσια..

Στη διάρκεια της ημέρας συνειδητοποίησα πως κάποτε
ήθελα να γίνω καθηγήτρια Αγγλικών και να κάνω οπωσδήποτε
ένα ταξίδι στην Αγγλία, τουλάχιστον κατάφερα το δεύτερο..ε και;

Φευγαλέα την ώρα που μπήκα να κάνω καφέ στο κουζινάκι της δουλειάς
σκέφτηκα να βάλω το χέρι μου σ'ένα ψιχουλάκι που είχε παραπέσει
από την κασερόπιτα του προϊσταμένου μου μέσα στη σακούλα που το είχε,
αλλά δειλώς αναφέρω πως δεν ετόλμησα..

Όσο περνάει η ώρα και σκοτεινιάζει βαραίνει και πιο πολύ η ανάσα μου
σαν να μη θέλω να εισχωρήσει τίποτα φρέσκο και ζωντανό μέσα στον οργανισμό
μου..Όχι, για'μένα εγώ αντέχω..πάντα άντεχα άλλωστε..

Αν μπορούσα να πω μόνο μια λέξη για να τη θυμάσαι θα'ταν..ηλιοβασίλεμα..
Μμμμ, ναι αν θα΄θελα να συμβαδίζει η σκέψη με τη λέξη αυτή είναι η ιδανική
για να δηλώσει την ομορφιά σου και την απουσία σου..

Κοίτα να δεις που είμαι εδώ τόση ώρα κι η ρημάδα αυτή γελάει γιατί δεν περνάει..
Πότε θα μου περάσει; Κι αν ποτέ; Την ηρεμία μου θέλω πίσω, το ανέφερα καθόλου;
Σαν να μ'έριξαν εδώ και κόλλησα..
Έτσι απλά..

Αέρας είμαι..

Αέρας είμαι..
Τόσο ανέμελος..
Σχεδόν Βοριάς..
Νιώσε με......
Ανόητη που είμαι..
Αέρας είμαι φυλακισμένος σε αεροστεγώς κλεισμένο τάπερ..
Τόσο δειλός κι ανάξιος..
Σχεδόν άπνοια..
Με νιώθεις..

Απορίες..

Σε λήθαργο επιβιώνω ευλογώντας..
Παραισθητικό μου χάϊδεμα,εικόνισμα
το κάνω και προχωρώ..
Τα χέρια μου σταυρώνω και κοιτώ τον ουρανό..
Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος!
Μα κι αν ο Θεός δε θέλει κι
ο καιρός δεν το επιτρέπει πρέπει να πάψω να το ζητώ?
Ασέβεια και βλασθημία, λοιπόν?
Αφού μέσα μου κατοικείς κι εγώ πορεύομαι,
πόσο λάθος να'ναι αυτό?
Δεν είναι άδικο η ανάσα σου να μου ζεσταίνει το πρόσωπο
κι εγώ να μη μπορώ να σε φιλήσω?
Η πιο τέλεια αρμονία που παίχτηκε ποτέ,
μα τα όργανα ήταν τόσο ξεκούρδιστα..
Κι έπειτα τί να την κάνω τόση ευτυχία, μου λες?
Η ευχή μου προς τα αυτιά σου στραμμένη..

Επαναπροσδιορισμός..

Ας είχα μία ευχή μονάχα..
Πρόσωπο με πρόσωπο οι ζωές μας και μόνο χαμόγελα..
Σταθερά κι αμετάβλητα εκεί..
Ξαφνικά άλλαξες..Ξαφνικά άλλαξα..
Στροφή 180° κι από τότε πλάτη με πλάτη..
Ένα βήμα μπροστά και σ'έχασα..
Ένα βήμα πίσω και σε πάτησα..
Καταδικασμένη να περπατάω πλάγια
και σαν το κάβουρα να βράζω στο ζουμί μου..
Επαναπροσδιορισμός, λοιπόν?
Να βγάλω το δέρμα μου να βγει καινούργιο..
Να ξεριζώσω τα μάτια μου να βάλω άλλα..
Να σβήσω τη μνήμη μου να χαθούν όλα..
Πιο πολύ με κούρασες ή πιο πολύ κουράστηκα?
Ένα θέλω και το θέλω τώρα..Ένα ξέρω και το'ξερα πάντα..
.."Μέχρι να γίνουν όλα θρύψαλα"..