Λευκό πανί..

Απλωμένες λέξεις μου διάχυτες στον αέρα σε περιβάλλουν
κι εσύ υποτιμητικά τις διώχνεις να χαθούν όπως τα κουνούπια το καλοκαίρι..

Πικρό το μαρμελαδόβαζο τούτη τη φορά σαν να μπέρδεψε ο από πάνω
τη ζάχαρη με το Campari..

Μισώ την ανυπαρξία που μου προκαλεί η αυτοφυγή σου κι
ας σέβομαι τούτη τη λυτρωτική σου ανάγκη..

Σιωπώ υπό αναγκαστικαί συνθήκαι και υψώνω λευκό πανί..

..Ηλιοβασίλεμα..

Αλήθεια τί καιρό να'χει τώρα στη Βοστώνη;
Πάντα είχα την περιέργεια για το πως σκέφτονται
κι οι άλλοι άνθρωποι..

Καθώς περπατούσα το πρωί κι έβρεχε τόσο πολύ
αναρωτιόμουν τι χρώμα παπούτσια να αγοράσω που για
πρώτη φορά να μην είναι "λειτουργικά", απλά όμορφα
παπούτσια..

Στη διάρκεια της ημέρας συνειδητοποίησα πως κάποτε
ήθελα να γίνω καθηγήτρια Αγγλικών και να κάνω οπωσδήποτε
ένα ταξίδι στην Αγγλία, τουλάχιστον κατάφερα το δεύτερο..ε και;

Φευγαλέα την ώρα που μπήκα να κάνω καφέ στο κουζινάκι της δουλειάς
σκέφτηκα να βάλω το χέρι μου σ'ένα ψιχουλάκι που είχε παραπέσει
από την κασερόπιτα του προϊσταμένου μου μέσα στη σακούλα που το είχε,
αλλά δειλώς αναφέρω πως δεν ετόλμησα..

Όσο περνάει η ώρα και σκοτεινιάζει βαραίνει και πιο πολύ η ανάσα μου
σαν να μη θέλω να εισχωρήσει τίποτα φρέσκο και ζωντανό μέσα στον οργανισμό
μου..Όχι, για'μένα εγώ αντέχω..πάντα άντεχα άλλωστε..

Αν μπορούσα να πω μόνο μια λέξη για να τη θυμάσαι θα'ταν..ηλιοβασίλεμα..
Μμμμ, ναι αν θα΄θελα να συμβαδίζει η σκέψη με τη λέξη αυτή είναι η ιδανική
για να δηλώσει την ομορφιά σου και την απουσία σου..

Κοίτα να δεις που είμαι εδώ τόση ώρα κι η ρημάδα αυτή γελάει γιατί δεν περνάει..
Πότε θα μου περάσει; Κι αν ποτέ; Την ηρεμία μου θέλω πίσω, το ανέφερα καθόλου;
Σαν να μ'έριξαν εδώ και κόλλησα..
Έτσι απλά..

Πάλι Πάλι..

Πάλι εσένα στο μυαλό
Αχ, πάλι, πάλι...

Πάλι εσένα στο μυαλό έχω και ταξιδεύω...

Το όνειρο μας, το όνειρο που χάθηκε
Αχ, πάλι, πάλι...

Το όνειρο που χάθηκε να ξαναβρώ γυρεύω...

Αέρας είμαι..

Αέρας είμαι..
Τόσο ανέμελος..
Σχεδόν Βοριάς..
Νιώσε με......
Ανόητη που είμαι..
Αέρας είμαι φυλακισμένος σε αεροστεγώς κλεισμένο τάπερ..
Τόσο δειλός κι ανάξιος..
Σχεδόν άπνοια..
Με νιώθεις..

Απορίες..

Σε λήθαργο επιβιώνω ευλογώντας..
Παραισθητικό μου χάϊδεμα,εικόνισμα
το κάνω και προχωρώ..
Τα χέρια μου σταυρώνω και κοιτώ τον ουρανό..
Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος!
Μα κι αν ο Θεός δε θέλει κι
ο καιρός δεν το επιτρέπει πρέπει να πάψω να το ζητώ?
Ασέβεια και βλασθημία, λοιπόν?
Αφού μέσα μου κατοικείς κι εγώ πορεύομαι,
πόσο λάθος να'ναι αυτό?
Δεν είναι άδικο η ανάσα σου να μου ζεσταίνει το πρόσωπο
κι εγώ να μη μπορώ να σε φιλήσω?
Η πιο τέλεια αρμονία που παίχτηκε ποτέ,
μα τα όργανα ήταν τόσο ξεκούρδιστα..
Κι έπειτα τί να την κάνω τόση ευτυχία, μου λες?
Η ευχή μου προς τα αυτιά σου στραμμένη..

Επαναπροσδιορισμός..

Ας είχα μία ευχή μονάχα..
Πρόσωπο με πρόσωπο οι ζωές μας και μόνο χαμόγελα..
Σταθερά κι αμετάβλητα εκεί..
Ξαφνικά άλλαξες..Ξαφνικά άλλαξα..
Στροφή 180° κι από τότε πλάτη με πλάτη..
Ένα βήμα μπροστά και σ'έχασα..
Ένα βήμα πίσω και σε πάτησα..
Καταδικασμένη να περπατάω πλάγια
και σαν το κάβουρα να βράζω στο ζουμί μου..
Επαναπροσδιορισμός, λοιπόν?
Να βγάλω το δέρμα μου να βγει καινούργιο..
Να ξεριζώσω τα μάτια μου να βάλω άλλα..
Να σβήσω τη μνήμη μου να χαθούν όλα..
Πιο πολύ με κούρασες ή πιο πολύ κουράστηκα?
Ένα θέλω και το θέλω τώρα..Ένα ξέρω και το'ξερα πάντα..
.."Μέχρι να γίνουν όλα θρύψαλα"..

Δικό μου φως..

Μεσουρανὶς ἡ ὁλόφεγγη ἡ Σελήνη
λαμποκοπᾷ κι ἀστράφτει πέρα ὡς πέρα
τὸ φῶς τῆς μὲς στὸν ἔρημον αἰθέρα
τῆς νύχτας ὅλα τἆλλα φῶτα σβύνει.

Μὰ ἐκεῖ βαθιὰ ποὺ ροδοφέγγει ἡ μέρα
ὅταν μικρὴ ζωὴ στὴ νύχτα μείνη,
ἕν᾿ ἄστρο λίγο μὰ δικό του χύνει
φῶς τρέμιο ἀπὸ τὴν ἄγνωστή του σφαῖρα.

K᾿ εἶπα: τέτοιο καλὸ μακριὰ ῾πό μένα,
ἀφοῦ κοντὰ σὲ μεγαλεῖα ξένα
ὅ,τι σιμώνει τὸ δικό του χάνει,

Καλύτερα μακριὰ καὶ μοναχός μου!
σὲ μιὰ ἄγνωστη κρυφὴ γωνιὰ τοῦ κόσμου
λίγο μὰ καὶ δικό μου φῶς μὲ φτάνει.