Ερωτηματικά?;?;

Τρυφερότητα, να μια λέξη γλυκιά γεμάτη αγκάθια..
Πότε εμείς οι άνθρωποι χάσαμε την γλυκήτητά μας?
Όταν ήμουνα δεκαπέντε χρονών είχα περισσότερο θάρρος
στα λόγια μου κι ο κόσμος με πρόσεχε...
Τώρα κρύβομαι πίσω από τα λόγια όπως ένα μικρό
παιδάκι κρύβεται πίσω από τη μαμάκα του όταν φοβάται
από ένα άγριο σκυλάκι..
Ήσυχα κι αθόρυβα σχεδόν απαρατήρητη, έτσι μη τυχόν
διαβάσει κανείς κάποια ενδόμυχη σκέψη μου..
Στις μέρες μας το αν μπορεί να γίνει να, και να
βρεθείς έκπληκτος μπροστά σε καταστάσεις που ούτε
φανταζόσουν ποτέ πως θα μπορούσες να βιώσεις..
Περιθωριοποίηση, να μια λέξη της εποχής μας..
Αποκλείουμε ό,τι μας ξενίζει κι ενίοτε αναγουλιάζει
και κρατάμε γύρω μας μόνο τα κοινώς λεγόμενα ηθικά!
Μα με τόση κακία, προδοσία, απανθρωπιά, κακοποίηση,
πονηριά, εκμετάλλευση κ.ο.κ. ποιος μπορεί να μου
δώσει ένα σωστό ορισμό στο "ηθικώς πραγμένο"?
Σωστό ή λάθος?
Καλό ή κακό?
Άσπρο ή μαύρο?
Φτάνει πια!
Το περιέχομενο δεν αλλάζει παρά μονάχα ο τρόπος που το κοιτάζεις..

Είμαι εδώ..

..Στη γη θέλω πια να περπατώ
και ν'αγγίζω ό,τι δω,
να γελάσω..να ζήσω κι εγώ..
Γιατί να μ'αλλάξουν προσπαθούν
να μ'ακούσουν δεν μπορούν,
δε με ξέρουν κι ας είμαι εδώ..
Μα εσύ..

Πάθος μου..

Το φεγγάρι με αλλάζει..
Φωτίζοντας ολόγιομο τα σύννεφα
ονειρεύομαι τη μορφή σου στον ουρανό..
Η σκιά τους έρχεται προς τα πάνω μου
και με ξεγυμνώνει σιγά σιγά..
Ξαφνικά ο χρόνος σταματάει για'μένα,
τα μάτια μου βλέπουν μονάχα εσένα,
τα χέρια μου αγγίζουν αργά το κορμί σου,
τα χείλη μου χαϊδεύουν παιχνιδιάρικα τα δικά σου..
Στο μυαλό μου χορεύουν οι επιθυμίες μου ταγκό..
Πάθος μου..
Χρώμα μου κόκκινο..
Τα χείλη σου..
Ένας μεγάλος καθρέφτης..
Τα κορμιά μας..
Ο λαιμός σου..
Όλων των τρελλών η τρέλλα το να'μαστε μαζί..
Το φεγγάρι αυτό είναι επικίνδυνο..πολύ για'μένα..

You do something to me..

"Θα'θελα να ξεχάσω για δυο λεπτά
τα χείλη μου στο λαιμό σου..
Να περάσω τα δάχτυλά μου μέσα
στη ζεστή σου παλάμη..
Να κατρακυλήσει το χέρι μου
από τον ώμο μέχρι τη μέση σου..
Να σε φιλήσω εκεί πίσω από το δεξί αφτί σου
και μετά τα χείλη σου και πάλι πίσω..
Θα'θελα ένα βράδυ να νιώσω την ανάσα σου
στα πνευμόνια μου..
Να ξεκινήσω από τον αστράγαλο
και να οδηγηθώ ως το μέτωπό σου..αργά..
Θα σκάλωνα σε κάθε σου κομμάτι από λίγο
κι εσύ θα με κοιτούσες μοναχά..
Καυτές δαγκωματιές πάνω σου αφήνοντας
ένα χάρτη για τον κρυμμένο μου θησαυρό..
Σαν δύο έφηβους εγκλωβισμένους σε ξένα σώματα
εκεί που το αθώο χαϊδεύει την αμαρτία..
Και για το τέλος θέλω το στήθος μου ν'ακουμπά
και να ζεσταίνει την πλάτη σου ενώ το χέρι μου
θα αγκαλιάζει από το πλάι την κοιλιά σου.."

Δι'ευχών..

Ασπρόμαυροι γλάροι..

Στοιβαγμένοι βράχοι σε καταπράσινη ακρογιαλιά,
δαμασμένα κύματα κι ένα δάκρυ μια σταλιά..
Δεν ήρθε ακόμη η ώρα ψιθυρίζεις και
χάνεται η ματιά μου στο μπλε,
φύσα με αγέρα φύσα με να μην ακούσω τίποτα ποτέ..
Σ’απέραντο αδιέξοδο δίχως δρόμο επιστροφής,
σκέφτεσαι όλα όσα δεν έκανες και με πίκρα μονολογείς..
Ασπρόμαυροι γλάροι πετούν στον ουρανό και κράζουν,
τί γελάτε μ'εμένα μωρέ!μέσα μου όλα βράζουν..
Χορεύει η σκέψη μου παρέα με κωφάλαλη μπάντα
τα βήματα χάνονται εύκολα και τα όνειρά μου για πάντα..

Βραδινές περιπλανήσεις..

Είναι της νύχτας η ώρα δύσκολη
σαν τρέμω μη σ'ονειρευτώ
Κλέβοντας λιγάκι από το γέλιο σου παρέα
στου σιωπηλού μου δρόμου διαλογής να πορευτώ..

Το φεγγάρι μου σαν να ξεθώριασε
κι η θλίψη μου σαν να μεγάλωσε
Όσα για ένας ονειρεύτηκε,
πόσα, άλλοι πρέπει να ΄χασουν;

Είναι που γκρέμισα το ερείπιο
και βρήκα μέσα θησαυρό
Κι ας σε χάσω όπως κι άλλα
με ευτυχία ξένη, χαρά, πώς θα βρω;

Είναι βιβλίο που διάβασα
ενώ καποιος έσκισε σελίδες
Δε βγάζω ολόκληρο το νόημα
μόνο μαντεύω τρέφοντας ελπίδες..

Το πρωί όμως τα πουλιά κελαηδάνε
κι οι ζωές των ανθρώπων τριγύρω προχωράνε
Σκάβοντας μπορεί και να μη σωθώ
μα ο θεός τα χέρια μου τα'δωσε όχι μόνο
για ένα σκοπό..