...

λΌλα..

Λόλα να ένα μήλο!
Λόλα να ένα μήλο!

Κι άρπαξε η Λόλα με τα τρυφερά χεράκια της
και γεύτηκε το μήλο που της τάξανε..

Ξαφνικά, η Λόλα στέκεται κάτω από κάτι
κόκκινα φανάρια και ήξερε πολύ καλά πως
μέχρι αυτά να γίνουν πράσινα θα΄πρεπε να
σκεφτεί ότι θα περάσει το δρόμο αφήνοντας
πίσω της οτιδήποτε αγνό και τρυφερό, ακόμη
και το φαγωμένο μήλο..

Ό,τι την έκανε να κλάψει, να γελάσει, να ερωτευτεί,
να πονέσει, να αισθανθεί, να πληγώσει αλλά κυρίως
να πληγωθεί, να δώσει αλλά και να πάρει, να ζήσει..
να πεθάνει..ν'αναστηθεί..να ξαναξεκινήσει..
Όλα αυτά κι άλλα τόσα ήταν αυτό το μήλο,
ο καρπός της γλυκόπικρης ζωής της Λόλας..

Η οποία χτενίζοντας τα άσπρα, πλέον, λιγοστά
μαλλάκια της, έβλεπε έξω από το παράθυρο τα
κοριτσάκια της γειτονιάς της να παίζουν το
γνωστό παιχνίδι 'μήλα' μη μπορώντας να συγκρατήσει
πια ένα δάκρυ..

Τελικά ποιός ήταν αυτός που της έδωσε το μήλο;
Ξέρει πως η απάντηση θα της δοθεί σύντομα απ'Αυτόν ψηλά..

Αντίο Λόλα..

Ένας απλός καθείς..

Και πώς το χαμόγελο σου μ'αρέσει να'ξερες..
Μου φωτίζει δρόμους ξεχασμένους και
βαθιά θαμμένους..
Μα θα χαθείς κι εσύ σαν όλους τους ήλιους μου..
Και μόνη στη σκιά θα κρυώνω..
Φύγε..γιατί έτσι μόνο θα'χω ελπίδα να σε ξαναβρώ...
Άσε με, μόνο, να σ'έχω μέσα μου φυλαχτό..
Και θα πορευτώ σαν ένας απλός καθείς..
Το δίχως άλλο προσμένοντάς σε..

Κομπάκι μου

Και θα παίξω σε τούτη την παράσταση
δίχως να'χω μεγάλο ρόλο,
αμίλητα και βουβά εμπρός θα περπατάω
αγκαζέ μένα τυχαίο σόλο..

Ένα κομπάκι μου'σαι, τόσο δα μικρό,
που μου γαργαλάει γλυκά γλυκά το λαιμό..
Μία μικρή ενόχληση που δεν κάνω
τίποτα για να τη χάσω..
Μόνο κάθε μέρα προσεύχομαι στο Θεό
απλά να μην ξεχάσω..

Και θα'σαι θεατής πρώτης σειράς
που ξέμεινε από θέση,
τί κρίμα να νομίζεις πως χωράς
σε κάτι που δεν έχεις σχέση;

Ένα κομπάκι μου'σαι, τόσο δα μικρό,
που μου γαργαλάει γλυκά γλυκά το λαιμό..
Μία μικρή ενόχληση που δεν κάνω
τίποτα για να τη χάσω..
Μόνο κάθε μέρα προσεύχομαι στο Θεό
απλά να μην ξεχάσω..

Το χέρι απλωμένο θα'χω για'σένα πάντα
χωρίς καν να το ζητήσεις,
Είσαι αλλού μα εγώ ακόμα σε νιώθω
και μόνη μου απαντώ προτού να με ρωτήσεις..
Ναι, θα'μαι εδώ..

Το αργά για'μας είναι νωρίς..

Ζωή χωρίς εκείνη

Κυνηγώντας τα θηρία
Πολεμάω την αιτία,
Σηκώνοντας τα μανίκια
Πετάω τα δεκανίκια..
Φέρω μιαν ευθύνη
Ζωή χωρίς εκείνη,
Στα κρυφά κ αφανέρωτα
Φτερά ξεχασμένα του έρωτα..

Να κλέβω απ’όλη την ημέρα
Μονάχα μια στιγμή,
Φόβε να σε κάνω πέρα
Μεσ’την αγκαλιά της τη θερμή
Να ζητάω όλη τη νύχτα
Πάλι να ξημερώσει,
Ό,τι στο σκοτάδι κρύφτηκε
Η μέρα να μου το φανερώσει..

Δυσκολεύει πολύ το εύκολο
Που μου δόθηκε πολύ,
Συρρικνώνω τις αισθήσεις μου
Κι η ανάγκη μου σε προσκαλεί..
Έλα τρελλέ μου έρωτα
Μη μου φύγεις πάλι,
Έλα βρες διέξοδο
Ν’ανασάνω θέλω πάλι..

Της μοναξιάς μου τα κόλπα

Της μοναξιάς μου τα κόλπα
Τα’χω μάθει καλά από καιρό,
Μεσ’τη λάσπη αποβραδίς
Ξεπλένομαι ως το πρωί με νερό..
Της σκέψης μου εσύ η άκρη
Μην και πατήσω πάλι νάρκη,
Πόλεμος μέσα μου δυνατός
Γαλήνη μου έλα να φύγει ο δειλός..

Ξέχωρα καλοκαίρια μάτια μου
Θα σ’έχω μέσα μου..
Να μου θυμίζεις μεσ’την άπνοια μου
Ότι υπάρχω κοντέσα μου..

Και μετά σ’εκείνο το μπαράκι
Θα πάω για να κρυφτώ,
Θολή πιο πολύ απ’τα φώτα
Θα παρακαλάω να ζαλιστώ..
Πάντα εσύ θα δαγκώνεσαι
Και μόνο εγώ θα ματώνω,
Κι ας φεύγεις κι ας χάνεσαι
Για τίποτα δε μετανιώνω..